Kent Sürüngeni – Öykü

The following two tabs change content below.
Sylvan Clownson
kimim ben? kendi kendine vızıldayan bir sivrisinek mi? kalabalığın gürültüsünden kendini duyamayan bir sağır? kelimelerini soru işaretlerine bağlayıp havaya asan bir cellat? yoksa sadece kafasının içini adımlayan bir gezgin mi? gezdiği yere hapis bir mahkum, belki bir deli ya da bir palyaço mu? gerçekten kimim ben? siz kimsiniz?
Sylvan Clownson

Latest posts by Sylvan Clownson (see all)

 

 ismail-abi-copy

 

Önemli Uyarı! 

 Elinizde tuttuğunuz (yahut önünüzde gördüğünüz) bu öykünün yayın hakkı yoktur.
Eğer birisi size bunu satmaya kalkışırsa ona para vermek yerine yazıcı kullanmayı öğretin. Hala para diyorsa yapacağınız hareket için gereken güç orta parmağınızda mevcuttur.

Yaşasın fotokopi! Batsın bu dünya!

Part 1. Tetere

 

 

“Bu günü unutmamalıyım…”

“Unutsan da sorun olmaz. Kendi doğum gününü unutan tek salak sen değilsindir”

Sez olmalı… Öyle sarhoşum ki… son çare olarak sırtımı tetere’de bir bankın rahatsız tahtalarına dayadım. Özellikle arkalarda, havuza yakın bir banktayım. İçi çalıntı kitapla desteklenmiş çantamı yastıklamış, dudaklarımla zorla tutabildiğim bir sigarayı içmeye çalışıyorum. Yıldızlar bina manzaralı göğümde yerlerindeler. Şehrin yan etkisi olarak varlıklarından emin değilim fakat orada olmaları hoşuma gidiyor.

İyiyim ben fakat biliyorum ki; kanımdaki alkol oranı düşmezse birinin sırtında taksim ilk yardım hastanesine taşınacağım. Bunun için uyumalıyım. Yanımda Sez var. Sez’in şimdiki görevi ölü olmadığımı insanlara anlatmak. Bazen onları duyuyorum. “Çok içti.” Diyor soranlara. Kısa ve net. Ayakucuma oturmuş, sigarasını içiyor. Gelip gidenlerin sesleri var fakat umurumda değiller. Beni bir yerden tanıyan insanlar geliyor. Sıradan insanlar, meraklılar, bir de polis.

“Ne oldu ona?” diyor memur hesap sorar gibi. Bana doğru eğilip sanki üzerime bir gazete örtecekmiş gibi bir hareketle kafama tiksinerek dokunuyor ve ölü olup olmadığımı yokluyor.

“Çok içti. Birazdan ayılır.” Diyor Sez. Sakin.

“Sez, ayakkabılarıma dikkat et!” Diyor ağzım. “Çalıyor orospu çocukları.” Benim için polis yok. Sadece çok hızlı dönen bir topaç gibi devinen midem ve kum rengi 3 yıllık botlarım var. Ayakkabılarımın çalınacağı fikrine iki saat kadar önce Zerdüşt’ü, cepleri falçatayla kesilmiş Cadde’den yalın ayak geçerken gördükten sonra kapıldım. Ayakkabılarımın çalınması gerçekten kötü olurdu diye düşünüyorum. Eve yalınayak dönmek beni korkutuyor. En kötü ihtimal benim kadar sarhoş birini bulup onunkileri çalacağım.

Planım hazır, fakat ayağa kalkamıyorum.

Olayların buraya nasıl geldiğini hatırlıyor Sez. En başından beri yanımda. Ayakucuma oturmuş, kucağında ise öğle vakitlerinde birinin, sırça fanus içinde hediye ettiği siyah çirkin bir balık var.

Ben tetere’de bir bankta gebermek üzereyken en az benim kadar sarhoş Ians’la birlikte Oz çıkıp geliyor. “Yine sürüngen modu…” diyor Ians beni aşağılayarak. “Naber lan sürüngenin S. si.?”

“Siktir git başımdan Ians.” Diye tersliyorum onu. Gelip karnımın üzerine oturuyor. Elinde duran karton bardaktaki limonlu bar birasını uzatıyor. Saçlarını arkasında toplamış ve yüzünde geberik bir makyaj var. Küçük bir arbededen sonra yerimi kapmayı başarıyor. Kalkıp çalılıklara doğru yürüyorum. Küçük bir mesele. Hemen dönerim.

“Kimin birasını çaldınız yine amk.” Diye tersliyorum Ians’ı çalılıkların oradan bağırarak. Amacım az önce söylediklerinin intikamını almak.

“Ne çalcaz olum. Paramız var.” Diyor Ians gülerek. Benim yerime çöreklenmiş yatan yılan, çayırda yatar gibi bacak bacak üstüne atmış; bez ayakkabılı ayağını sallıyor.

“Konserden geliyoruz.” Diyor Oz.

“O zaman birinin parasını çalmışsınızdır.” Arka cebimde ezilmiş bir samsun paketi var. Şanslıysam içinde pestili çıkmış bir sigara bulabilirim. Sallanırken işemekten daha zor geliyor bunları yapmak.

“O balık ne lan?” Oz fanusa bira damlatmaya çalışıyor.

“S.’in doğum günü bugün. Çok içti.” diyor Sez, Oz’a. Oz’un yüzünde Aynı bok ifadesi, elinde aynı limonlu biradan var. “Doğum günüydü bugün. Herkes bira ısmarladı. Şanslı piç. Ayakkabıları çalınacak diye endişelenip beni de başına dikti.”

“Zerdüşt’ü bende gördüm. Yazık lan adama.”

Ians banka uzanmış, John Lennon’la ilgiili bir şeyler anlatıyor. Sez onun ayakucunda, fanusa sıkı sıkı sarılmış,  bana kimlerin bira ısmarladığını anlatıyor.

“Öğlen 2 de geldik. O saatten beri içiyor. Saat kaç şimdi?”

“Buraya gelmeden önce sekizdi.” Diyor Oz. Hiçbirimizin saati yok.

“16 tane bira içti salak. İkisini ben ısmarladım.” Diyor Sez sırıtarak. “Burdan Geçit’e gittik. Gelen giden bira ısmarladı adama. Geneli 70’lik şişe bira.”

“Leş lan onlar. Ben sevmiyorum.” Oz karton bardağı kafasına dikti.

“Köpürtmeden içebilirsen iyidir.” Diyorum bütün bilgeliğim üzerimde.

“Burda mısın bu gece?”

“Benim bir evim var.”

“Güzel yer kapmışın. Ondan sordum.” diyor Ians. “Yine de doğum günün kutlu olsun S.” Karton bardak bana geçiyor ve limonlu bira midemdeki karmaşada yerini alıyor.

Canı çıkmış sigaramı yakıp, Ians’ın kafasına yakın kaldırıma oturuyorum. Gece karanlık. Mevsim geçişi olduğundan sokak lambaları geç yanıyor. Az önce uyuyamadığım yarım saatlik süreç beni biraz kendime getirdi. Ayakkabılarım yerinde. Ians yerimi çaldı. Sarhoşum ve ondan nefret ediyorum.

 Part 2.  Köşe Koltuk Heykeli

 

Otelin katlarını sayamıyorum… bu hala sarhoş olduğumu gösterir. Altıncı kat ile yedi arasında sürekli şaşırıyorum. Aslında eve gitmeliydim fakat gece beni burada kalmaya zorluyor. Sanki tesadüfmüşcesine kentin bu izbe yerine bakan belediye 4 süper filmle doğum günümü kutluyor.

“9 da film gösterimi varmış. Aşağıya sahne kuracaklarmış. Dört tane film olacakmış aynı anda.”  Oz böyle şeyleri asla kaçırmaz. “Alanın ortasında bişey var ya, köşe koltuk heykeli gibi, millet üzerinde gitar filan çalıyor. Onun oraya.”

“Nasıl lan?” diyorum. “2 Süper film birden gibi 4 film mi?”

“Dörtlü perde kurdular. Eşkıya, Vizontele, Dövüş Kulübü ve Ucuz Roman.” Ians yattığı yerden kalkmadan.

“Eve gidecektik. Seni görünce oturduk. Hem izledim hepsini.” Diyor Oz.

Sez yerinden kalkıp fanusu ellerime tutuşturuyor. “Ben de geçit’e gidiyorum.” diyor. “Winner’la buluşacağım.”

Merdivenlerin bitimindeki betonarme parka belediyenin diktiği garip dörtlü sahneyi görebiliyordum. Son otobüse kadar film izleyip hemen aşağıdaki duraktan binip evime döneceğim.

Planım hazırdı ve rahattım.

“Ben geçiyorum öyleyse.” Deyip merdivenlere doğru yöneldim. Eve dönüşümü garantilemek adına Sez’e seslendim. “Sez! Gitmeden önce haberleşelim. Buralardayım.” Sez öylesine elini salladı. Kesin beni satacak.

Yürürken bulanık zihnimin bana sunduğu şeyleri düşünüyordum. Mesela evimin yolunu her zaman bulmuşumdur. Otomatik bir refleksle ne olursa olsun ertesi gün yatağımda uyanırım. Nasıl gittiğimi ya da merdivenleri nasıl tırmandığımı hatırlamasam da bi şekilde o yatağa ulaşabiliyorum işte. Sanırım bu bir yetenek.

Balığı sağ elime geçirip, sol elimi cebimde gezdiriyorum. Cebimde buruşmuş yeşil renkli bir otobüs biletim var. Öğrenci bileti dört gündür cebimde. Cebimden geriye kalan tek şey… Son otobüs 9:45 te. Eğer kaçırırsam 23:55 deki son metroya yetişebilirim. Onu da kaçırırsam otostopa kalmışımdır. Otostop uzun bir yürüyüş demek. Bu kadar sarhoşken otostopa kalmak ise beni Winner’a kadar götürecektir. Winner’a bulaşmadan eve gitmek istiyorum. Gerçekten.

Dövüş kulübü’nün oynadığı perde’nin önündeki yerimi alıp bağdaşımı kuruyorum. Güzel bir merdiven seçmişim. Yaslanabileceğim birde beton saksı… Balığımı yanıma koyup kafamı saksıya dayıyorum. Sarhoşum ve otelin katları benim için çok fazla.

Ben Jack’in kendinden geçmek üzere olan bilinciyim. Ya da buna yakın bir şey…

Gözümü açtığımda Tyler Durden kendisine her şeyi açıklıyordu. Ben ise Jack’in filmi anladığı sahnedeki Jack ve otobüsü kaçırdığını anlayan iki farklı adamın ağzından yüksek sesle çıkan iki ‘hassiktir’ ifadesinin bileşkesiydim. O koşup Marla’sını kurtarmak için harekete geçerken ben gözümde çapağımla oturup kalmıştım. Kurtarmam gereken şu balık dışında kimse yoktu. Yukarı kaldırıp ona baktım. Mutlu görünüyordu. Nasıl mutlu görünmesin ki; sonuçta o bir balık.

Sadece saati öğrenmeliydim. İnsanların sayısı zamanla azalmış, film başlarken üç sıra önümde oturan dört kişilik grupla aramızda kimse kalmamıştı. Onlara saati sorduğumda yanıtlamak için dönen kızı tanıyordum. Marla…

Değil. Adını hatırlamıyordum. Üç yıl kadar önce bir süre takılmıştık. Amerika’ya gideceğini söylemişti ve Amerika’ya gitmişti.

“23:35…”

“Eyvallah.” Metroya yetişme umudumu elimde kendiliğinden sönmüş samsun sigarasıyla birlikte öldürüyordu bu eyvallah. “Sen Şey miydin? Amerika’ya gidecektin hani.” Diye sordum.

“Aaa S. Gelsene.” Özenli hareketlerle balığımı alıp onların gruba seğirtiyorum.

“Balık ne alaka ya?” diyor birisi.

“Hediye.” Lafı uzatmıyorum.

Şey, Yanındaki siyah poşetten, çevir aç kapaklı bir bira çıkartıp bana uzatıyor. Amerika’ya gitmeyi başarmış marketlerde filan çalışmış. Yurtdışına çıkan herkesten duyabileceğiniz türden hikayeler anlatıyor.

O sırada kafamın içinde kendimle kavga ediyorum.

Seni salak! Uyunacak zaman mı?” Kendimi bir sandalyeye bağlamışım ağzımda bir silah. “Hayır. Bu filmdi. Offf kafam çok karışık. Siksen yetişemem metroya.”

Yirmi dakika… Beni Winner’a mecbur eden süre sadece bu kadar azdı işte. Bu sürede metroya yetişmemin imkanı yoktu. Winner’a kalırsan her zaman bir saçmalık çıkar. Bu herkesin bildiği bir kuraldı. Madem saçmalanacak, ben de kalmayı seçtim…

“Başka bira kaldı mı?”

Part 3. Pank!

Şey ve grubu kibarca izin isteyip kalktılar. Buna gerek yoktu. Sarhoşluğum yerini iğrenç bir ağız tadına bırakıp beni terk etti. Bir şeyler yemeliydim. Biraz sinyal yapıp otelin yanındaki ciğerciden yarım ekmek ciğer kotarabilirsem harika olurdu. Fakat bunun için caddeye çıkmalı, bu saatte cadde bile sakindir. Balığımı alıp geçite doğru ilerliyorum.

Merdivenin zemine kesiştiği karanlık noktada oturan adam Punk Dan. Yanındaki kızları tanımıyorum. Birisi uyuşturucu komasına girmek üzere görünüyor.

“Selam Dan. Nasıl gidiyor?”

“Bok gibi.” Diyor Dan. “Sigaran var mı?” Şey’in giderken bıraktığı sigaralardan birini ona veriyorum.  Kendinde görünen kızın yanına oturuyorum. Bela istemiyorum. Tek amacım eve gitmek.

Dan karşımda. Sırtını merdivenin eğimine yaslamış. “Birini öldürecektim neredeyse…” diyor.

“Herkes birilerini öldürüyor Dan. Ben de kendimi öldüreceğim. Sadece bi açığımı arıyorum.” Kendim için de bi tane yakıyorum. “Eve dönmek için yaptığım plan suya düştü ve sadece bir sigaram kaldı.”

“Öyle değil lan gerçekten öldürüyordum. Son anda aldılar adamın üzerinden beni.” Diyor. Markasını yırttığı şarap şişesini bana uzatıyor. Şişeyi dikip yanımdaki kıza uzatıyorum. “Birinin evinde kalıyorduk.” Diyor Dan.

Gece uzun ve garip. İnsanların sayısı gittikçe azalırken, şişman köpekler geceye doğru uluyorlar. Kızlardan birini merdivenin arka taraflarına tinercilerin zulaladığı battaniyelerin oraya yatırmışız. Arkadaşı yanında uyukluyor. Yerimize dönüyoruz, anlatıyor Dan. Şarap bitmek üzere ve yanımdaki adam, yarım saat önce cinayete teşebbüs etmiş.

“Adam bir sanatçı. Konuşuyorduk, sırayla herkes bayıldı. En son ikimiz kaldık. Bana ilişki teklif etti. Ben de pantolonun zincirini söküp adamın boynuna doladım ve sıktım.”

“Neden yaptın bunu dostum?” diyorum.

“Kimse bu kadar rahat olmamalı.” Diyor sarhoş bilgeliğiyle.

Aslında haklı, kimse bu kadar rahat olmamalıydı. Dan bile. Hatta huzur içinde göğe bakarken ansızın gelip karnımın üzerine oturan Ians bile.

“O balık neyin nesi?” diye sordu bana.

“Hediye…”

“Kim sokaklardan tanıdığı birine neden çirkin bir balık alır ki?” Dan gerçekten şaşırmıştı.

“Benim bir evim var Dan. Balık evim için. Yani sabaha kadar dayanabilirse evime götüreceğim.”

“Niye burdasın?”

“Otobüsü kaçırdım. Otostop için de çok sarhoşum. Winner’a uğrayacağım.”

“Ben olsam Winner’la uğraşacağıma şu sanatçının evinde kalırdım.”

“Ben geçite gidiyorum Dan. Şarap için saol.”

“Ya ya.” Mırıldanırken elini sallıyor. “Sen ve evin…” Balığıma sarılıp oradan ayrılıyorum.

Öylesine yorgunum ki, sarhoşluğum onun altında ezilip gitmiş. Lanet metroya ulaşmış olsaydım şimdi sıcak yatağımda, huzur içinde sızmış olacaktım.

“Yarın ne yapacaksın?” diye bağırıyor Dan. Duymazdan geliyorum ama düşünmeden edemiyorum. Yarın ne yapacağım? Kısa bir düşününce hemen karara varıyorum; yarın umrumda değil. John Lennon da… Sadece yorgunum ve adımlarım beni geçite doğru sürüklüyor.

Geçitten gelen rüzgar, közde kestane kokusuyla karışıp, Winner’ın sesini kulaklarıma taşıyor. Enejisi yerinde, sesinden anlıyorum. Bu durum, sabah altıya kadar buradayım demek.

Hay lanet!

Part 4. Geçit

 

Kestane kokusu, geçitten yukarı doğru yürüdükçe sidik kokusuna dönüştü…

Geçit’i caddeye bağlayan, devlet kontrolünden bağımsız alan yine dolu. Bir kaç junkie, sinyalciler, şarapçılar, yoldan geçenler… Evsiz bir adam kalabalığa karışmadan kenardan onları izliyor. Geçit’in geçilen kısmı sokak müzisyenlerine ayrılmış. Öyle olmalı, çünkü sokak müziğinden toplanan para tekele akıyor, az konuşan yaşlı tekel dayıdan alınan şişeler elden ele dolanmakta.

Winner sokak müziğinden geçimini sağlayan bir adam. Bazen kendini kaptırıp esnaf gibi davranır. Gitarlardan birinin kılıfı yere serip üzerine siftah parası koymuş bu kez. ince mi si kopuk gitar şimdilik duvara yaslı bekliyor. Tanımadığım üç beş kişinin arasında yüksek sesle gülüyor.

Taşa oturmaktan kıçında çıkan nasırın hikayesini anlatıyor olmalı. Diye düşünüyorum.

İnsanların gözlerine bakıyorum tek tek. Kırmızı ve kısık gözlerine. Bazıları ıslak bazıları mecburiyetten uykusuz… ve torbalarında yitip giden birer yaşamın depolandığı gözlerine bakıyorum… Aynı gözlere sahibim ve bu beni rahatsız etmiyor.

Elimde, fanusun içinde bir balıkla sallanarak gelip, Winner’ın yanına oturuyorum.

“Balık ne alaka lan?” Diyor gülümseyerek.

“On saattir benimle birlikte.”

“Ve hala yaşıyor?” yardakçıları gülüyorlar. Winner sarhoş kızlardan birine yürüyor.

“Sez’i gördün mü?”

“Semte döneceğini söyledi. Bir saat oluyor.”

Adi Sez…

“Sen ne zaman döneceksin?” Şansımı zorluyorum.

“Belirsiz.” Diyor. “Daha yeni başladım. Para lazım.”

“Takıl sallarım ben seni.”

Bu sabah altı demek. Çok geçmeden gitarını alıp ön tarafa geçti. Para lazım. Ordu yeşili yamalı çantamdan bir kitap çıkartıp okumaya çalışıyorum. Tek kelimesini anlamıyorum ama yapacak daha iyi bir şeyim yok. Boynum önüme doğru düşmüş. Biraz kestireceğim.

Eylül kendini hafif bir yağmurla hatırlatıp caddeye dökülüyor. Dükkanların yarısı kapanmış, Saat gece bir falan olmalı. Winner bar çıkışı saatini bekliyor. Barlardan dağılan insanlar geçerken Winner’a ceplerindeki bozuklukları sunacaklar. Biraz daha alkolümüz ve eve dönüş paramız olacak.

Planım bu ama kurallar gereği Winner’a kalırsak işler her zaman sarpa sarar.

Omzuma dokunan el bir kadın enkazına ait. Yine de benim ellerimden yumuşak.

“Benimle gel.” Diyor gözlerimin içine bakıp gülümseyerek. O an iyi bir teklif gibi görünüyor. Kitabımı çantama tıkıp biramı kapıyor ve kalkıyorum.

Geçitin yukarısında metruk bir yapı var. Birlikte oraya doğru geçiyoruz. Rutubet kokulu izbe bir yer. Niye onunla geldim bilmiyorum. Basit bir iç güdü. Ki iç güdülerimde hep yanılmışımdır. Kapının önüne geldiğimizde “Burada bekle.” Diyor. “Bi de, arkanı dön.”

“Bir şey yapacaksan en azından yüzüme bakabilmelisin.” Diyorum. Maksat espri olsun.

“Sen bilirsin.” Diyor ve pantolonunu indirip çömeliyor. İlk kez bir kadını işerken izliyorum. Durumun garipliğini ancak bir sigara kotarabilir.

“Sigaran var mı?” diye sesleniyorum. Pantolonunun düğmelerini ilikledikten sonra küçük kadınsı çantasından bir sigara çıkarıp uzatıyor. Hiçbir şey olmamış gibi gelip koluma giriyor.

“Gidebiliriz.”

“Bunu neden yaptın?” diye soruyorum.

“Çişim gelmişti.” Diyor. Söyleyecek bişey yok. Kısa bir sessizlikten sonra, “tek başıma gitmeye korktum.”

“Bu saatte korkulacak tek şey biziz.” Diyorum sigarayı yakarken.

Birlikte geçit’e dönüyoruz. BDSM filmlerini anımsatan garip durum aramızda gizli bir bağ oluşturmuşçasına bir his var içimde.

 

 

Part 5. Cadde

Bar çıkışı saatlerini hep sevmişimdir. Hem saatin artık 2:20 olduğunu öğrendim hem de evine dönen insanlar sayesinde tekrar içmeye başladık. İnsanlar Winner’ın müziğini bir şekilde seviyorlar. Ben olayın müzikte değil yere yatırılmış kılıfın üzerindeki siftah paralarında olduğunu düşünüyorum. Sonuçta benim için değişen bir durum yok.  Hala evime dönemedim.

Gece uzun ve Geçit’in artık bir günaha dönüşmüş bereketi sayesinde sarhoşluğum geri dönmüş. Bir şekilde gülüyorum. Kadınla birlikte bolca sigara sinyalledik. Bir ağrı kesicim bile var. O hala yanımda oturuyor. Bu durum garip yalnızlığıma geçici bir çözüm gibi görünüyor.

“Biraz yürüyelim mi” diyor kadın. Şişelerimizi alıp caddeye geçiyoruz. Islak taşlar sokak lambalarının etkisiyle parıldıyor. Dükkanlardan çıkarılmış çöpler bir yerlere dayanmış ve her çöp yığınının başında sokak köpekleri yığını dağıtıyorlar. Ordu malı ceketimin omuzlarının ıslanması uzun sürmüyor. Konuşasım yok. Kadın soruyor. “Winner’ı nereden tanıyorsun? Bi işin mi var onunla?”

(Bu soru Winner’ı nerden tanıdığımı hatırlamama sebep oluyor. 92 model bir kartala 6 kişi doluşmuşuz. Arka koltukta ortadayım. Tepebaşının yokuşlarında birinin önüne park etmişiz. Winner arabayı çalıştırıyor ve külüstür araç vitesten atıyor. Winner son anda sola kırıp çarpmayı engelliyor fakat önümüze park etmiş olan çok pahalı cipi boydan boya çizerek yokuş aşağı boş viteste kayıyoruz. Winner arabadan inmek istiyor, maksadı hasara bakmak. Yanımda oturan arkadaş “BAS!” diyor. “GAZLA AMINA KOYAYIM!”

Neler olduğunu anlamadan yokuş aşağı kaptırıyoruz.

“Ne oldu lan?” diyor Winner panikten direksiyon titriyor. Gerçi arabanın titremeyen yeri yok ya neyse.

Çocuğun rengi atmış. “O araba köşedeki ciks mekanın sahibinin arabası olm. Bu külüstür, o arabanın aynası etmez olm. Sikerler bizi.” Diyor çocuk.

“Döveriz olum.” Bir ses kendinden çok emin.

“Nereye dövüyon lan sikik. Adam mafya babası!”

Köşedeki pahalı mekan ve pahalı cip… Winner’ın renginin beyaza döndüğünü görebiliyorum. Piston devinimi artıyor. Ara sokaklara giriyoruz. Yokuş iniyor, başka yokuşlar tırmanıyoruz. Bilmediğim yerlerden geçiyoruz. Fabrikalar, bişeyler… Holivud filmlerini andıran on dakikalık bir kovalamaca sahnesinden sonra cipi çizdiğimiz sokağın köşesinde buluyoruz kendimizi. Cipin başında pahalı takım elbiseli adamlar var. İETT otobüslerinin güzergahından evimize dönüyoruz.)

“Aynı semtte oturuyoruz.” Diyorum

“Beni eve bırakır mısın?” diye soruyor. Kozmik gücün gerçekten işi yok ve sanırım kafayı bana takmış. Tek derdi evine gitmek olan yorgun bir adama başka birini evine bıraktırarak alabildiğine taşak geçiyor. “Evim yakın…”

Kuytu bir sokağa giriyoruz. Sokak öylesine karanlık ki tek ışık perdesi açık evlerden yayılan 60 mumluk ampullerden yayılan ölü sarı…  Bir trans, dekoltesini pencereden uzatmış ona sırıtan ucuz takım elbiseli, anadolu gencine kur yapıyor. İş iştir. Bana bulaşmadıkları sürece saygı duyuyorum.

Bu sokağı sevmiyorum. Kötü bir anım var burada. Hoca diye bi herifleydi. Fakat iyi açıdan bakmak gerekirse hayatımızın geri kalanında işime yarayacak bir gerçeği öğrendik. ‘Transeksüellere bulaşma.’

Madem başladık anlatayım. Hoca, yıllara anadoluda dini eğitim görmüş. Arapça filan yazabilen bir adam. Düzgün giyiniyor. Arada geliyor ve cebinde güzelce katlanmış mendile damlattığı tineri kokluyor. Ben mendili hiç öyle güzel katlayamadım. Tineri de hiç denemedim.

Neyse birlikte düşüyoruz yola. Amacımız ulvi; cadde boyunca yürüyüp sinyal yapacağız. Bir süre sonra hedeflenen miktar toplanıyor fakat en yakın tekel bu sokakta. Hoca bu sokağa hiç girmemiş nasıl bir yer olduğunu bilmiyor. Onu uyarıyorum. “Ne derlerse desinler onlara aldırış etme.” Hoca kafa sallıyor. Fakat anlamamış… Tekel sokağın ortalarında. İlk binayı geçiyoruz. İkinci binanın camından görünen  yarı çıplak kadına takılıyor gözleri. Koluna vuruyorum çaktırmadan. Ayıkmıyor. Kadın onu görüyor.

“Yakışıklı!” Kadının gırtlak zoruyla incelttiği sesi, Hocanın yüzündeki kasları geriyor. Köhlüyor.

“Yakışıklı! 5 milyon ver sana iyi bir gece yaşatayım!” diye sesleniyor kadın.

Hoca durur mu yapıştırmış cevabı;  “3 milyon ver ben sana güzel bir gece yaşatayım. İbne!”

Evdeki de durmamış olacak ki açık pencereden üzerimize atılan bir ütü Hocanın omuzunda patlıyor. Sonrası hastane filan. Bazen esprilerinizi kendinize saklamanız gerektiğini bilmelisiniz. Hoca bunu o akşam öğrendi. Bir daha da görmedik kendisini. Neyse bu sokağı sevmiyorum ve en acayip günümde yine bu sokaktayım. Demir bir kapının önünde bir kadınla birlikteyim. Çevremde dönen pazarlıklara kulağımı tıkamış, kadının kapıyı açmasını bekliyorum.

“Yukarı gelecek misin?” kadının sesi Hoca’nın belirsiz yüzünü zihnimden siliyor. Tabi ki de yukarı gideceğim ama cadde’ye çıktığımızdan beri üzerimde bir eksiklik hissediyorum. Sanki madden hafif fakat manen bir Atlas… Tamam o kadar yoğun değil fakat var bir şey. Neyse… merdivenler dar. Sürünmeden çıkabilecek gibi görünüyor. Tek kişi ancak geçebilir. Ev üçüncü katta. Balığım geliyor aklıma. Siyah çirkin yüküm. Nerede unuttum kim bilir.

“Balığı bulmam gerek.” Diyorum. “Geçitte unutmuş olmalıyım.”

“Ne balığı?” diyor kadın.

Elimle fanus işareti yapıyorum ve “Balık.” Diyorum yorgun suratımla.  Demir kapı yüzüme kapanırken, şansıma küfrediyoum. Dan haklıydı. ‘kim sokaktan tanıdığı birine bir balık hediye eder ki?’ belki o adamı boğma konusunda da haklıydı. Kim bilir…

Güzel bir şansı bir balık için mahvetmediğimi düşünüyor olabilirsiniz fakat bildiğim tek şey var:

O gece sevişemedim.

 

Part 6. Rakı

Geçite geri dönüşüm hızlı ve acı vericiydi. Balığı bulsam bile kadının kapısını artık çalamam. Hem güzel bir uykuyu, hem de o uykuyu bir kadının yanında uyuma şansını teptim. Ne kadar aptalım!

Sadece uyumak isteyen bir adamın aptal bir balık için rahat bir uyku şansını kaçırması… yazılsa kitap olur.

Kozmik gücün parmağı kıçıma gittikçe yaklaşıyor… Bunu geçite vardığımda anlamıştım. Winner tası tarağı toplayıp gitmiş. Bir rüzgar geçiti kasıp kavuruyor. Kimsecikler yok, sadece koku yoğunluğuna göre kullanılan köşede, cam bir fanusun içinde şaşkın şaşkın yüzen bir balık var. Balığımı alıp yola dökülüyorum. Dan’i bulamam. Kadına dönemem. Kendimi bir bakkal tabelası gibi hissediyordum. Bir esnaf yakınışı. Sanki söz birliği yapıp bütün arkadaşlarım aynı anda hayatımdan çıkıp gitmiş. Yalnız hissediyorum. Koca caddede, elimde bir fanusla tek başıma yürüyorum. Sonra aniden amacım bana güç veriyor. Kararıma odaklanıyorum. Ne olursa olsun eve gideceğim!

Yalnızlığımı bir kenara bırakıp ticari düşünmeye başlamalıydım. Meyhanelerin bulunduğu kalabalık sokaklara gitmeye karar verdim. Biraz sinyal çekip, yolundan çevirdiğim bir taksiciyle anlaşmaya çalışacaktım. Hayır önce balık yiyecektim! Bana bu kadar yük olduktan sonra onun türünden intikam almalıydım.

İtiraf ediyorum beni buraya içgüdülerimi etkisi altına almış balık kokusu sürükledi.

Plan hazırdı fakat o kadar açtım ki her şeyi siyah beyaz görüyordum.

Oradaki, çeşitli kafaların arasından el sallayan adam Mentor. Adeta sürünerek yanına gidiyorum.

“Abi ne iş?” diyorum.

“Kolyeye çıktım moruk.” Diyor. “Ne o lan siyah beyaz görünüyorsun.”

“Uzun hikaye abi.” Diyorum. Bitkinim. Kısaca planımdan bahsediyorum.

“Biraz takıl.” Diyor. “Bir iki kolye satarsak ben ayarlarım para işini.”

Abim benim… Burası renkliyken daha güzel. İnsanlar daha hoş. Kalabalık daha cıvıl cıvıl.

İki sokak arası yürüyoruz.

“Selam. Kolye ister misiniz?” El yapımı, tarçının üzerine guaj boyayla şamanik resimler çizilmiş. Kaplumbağa bilgelik, köpek seks, domuz para demek. Böyle şeyler. Tabi daha mistik. Dalga geçmiyorum. Kolye işi iyidir.

Bir de neden kaplumbağa bilgelik diye hep takılmışımdır. Oysa ki kaplumbağalar benim için hep kusursuz döngüyü sembolize etmiştir. Fakat bu bir iş. İşe kendi fikirlerimizi karıştırmıyoruz.

“Ne satıyonuz gençler!” diye bağırdı dayılar masasından bir dayı. Gülümseyerek yanlarına gittik. Kolyeleri ve hikayelerini anlattık. Sunum uzun sürünce dayılardan birisi harika bir fikir sundu.

“Gençler neden oturmuyorsunuz?”

O esnada başka bir dayı avuçlarımdaki fanusu soruyor. Mevuzuyu kısaca anlatıyorum. Mentor güzel adam. Sandalye kıyağını görüp artırıyor. Üzerinde dört yapraklı yonca resmi olan kolyeyi yerinden çıkartıp uzatıyor. “Al dayı torununa hediye edersin.”

Bu gece hayatımın en sefil gecesini yaşıyor olabilirim fakat bir kaplumbağa kadar bilge hissediyorum. İşte birisi; Hiç bir iyilik karşılıksız kalmaz. İyilik girişimi de. Bunu garson 35 lik rakıyla birlikte getirdiği ızgara levreğe çatalımı batırırken farkediyorum.

İntikamın tadı damağımda. Sex hayatımı mahvedişinin intikamını alıyorum, fanustaki balığın karşısında levreği gömerken. Gecemi ziyan eden kozmik güç şimdi de öğüt verir gibi başımı okşuyor.

Üçüncü köprü söylentileri var gündemde. Çevreciler kızgın. “Doğa yok olacak!” diyorlar. “Ağzına sıçacaklar istanbul’un.” Ama trafik daha önemli. Sonra din sonra siyaset. Dayılar içtikçe çoşuyor.

Doydum ve benim için önemli olan şey uyku. Hepsi bana uyar. Bir köprüde uyuyabilirim. Bir camide ya da mecliste. Bir bankta ve ya bir atm’nin camekanında diğer evsizlerle birlikte, Birilerine gidebilirim. En kötü ihtimal karakolun önünde kavga çıkartıp polislerin dayağıyla ısınıp nezarette de uyuyabilirim. Aslında uyumak sorun değil. Benim bir evim var ve önceliğim hala değişmedi.

Planım hazır. Rakıyı gömüp kaçacağım. Fakat mevzular uzuyor.

Saat 3:47. Müsade isteyip kalkıyoruz. Kalkabildiğimiz kadar artık. Dayılar saolsunlar 3 kolye aldılar, 8 kolye parası verip bizi uğurladılar.

Planım hazır ama bir terslik var. Sandalyeden kalkamıyorum. Mentor koluma girip beni kaldırıyor.

Sonrası gerçekten karanlık. Bir iç mekanın merdiveninde sızmışım. Neresi olduğunu hatırlamıyorum. Mentor, kolye tezgahını yanıma bırakıp bir halaya karışmış. Bir tanesine dokunuyorum. Üzerinde balık resmi var. Kafam yavaş yavaş düşüyor.

Zaman atlaması…

Midemdeki atlamalar.

Beynimin, kafamın içindeki atlamaları.

Tünelin oralardayım. Kusuyorum.

Zamandan balıktan habersizim.

 

 

 

Part 7. Peter Pan.

Kuleye geldiğimizde gün doğuyordu. Ara sokaklardan birine dalıp, köhne bir binanın merdivenlerini sürünerek çıkışımı hatırlıyorum. Bir şekilde dik çıkamadığımı bir yıl kadar önce kabullendim.

Balık bir şekilde hala yaşıyor. Doğal ortamında, bir balığın bir yılda yaşayacağı eziyetlerin hepsini bir gecede yaşadı. Onu sevmeye başladım.

Ortasındaki kocaman boya kavlağının altından görünen boya katmanlarıyla, yeşil yağlı boyayla 12 yıl önce boyanmış kilitsiz bir kapının gıcırdayışı. Peter Pan, Kaptan Kanca, bir de yediği kenevir yaprağının etkisiyle tribe girmiş bir kedi. Kedi şu peri olmalı diye düşünüyorum. Işıklar içinde bir çekyat var. Adı kullanılma amacıyla aynı olan eşyaları severim.

Mentor’la birbirimizin ayaklarına bakacak şekilde yatıp, uygar dünya adına birbirimize sırtımızı dönüyoruz.

Bütün planlarım suya düştü, balığım yaşıyor, birazdan uyuyacağım için mutluyum.

Sylvan Clownson.

Eylül 2016  / İstanbul. 

‘Fanatik’ ile ‘kitap’ kelimelerinden yaratılan FANKİT, yayınevlerinin hiyerarşik düzenin tamamen dışında aynı zamanda da finans kaynaklarının tekelinden uzakta bazı şeyleri kendinizin yapabileceğinizi hatırlatan bir oluşumdur.

Yapmanız gereken tek şey, ürettiğiniz eseri fotokopiyle çoğaltarak isyana dahil olmak.

BU SESİ DUY YAZAN KİŞİ!

 

 

 

 

 

İletişim:

palyacofanzin@gmail.com

www.palyacofanzin.com

 

“Ben, Jack’in filmi anladığı sahnedeki Jack ile otobüsü kaçırdığını yeni anlamış olan iki farklı adamın ağzından yüksek sesle çıkan iki hassiktir! ifadesinin bileşkesiydim. O koşup Marla’sını kurtarmak için harekete geçerken ben gözümde çapağımla oturup kalmıştım. Kurtarmam gereken şu balık dışında kimse yoktu. Yukarı kaldırıp ona baktım. Mutlu görünüyordu. Nasıl mutlu görünmesin ki,

sonuçta o bir balık.”